Η μαρτυρία της κας Ζαμπέτας Συγγελάκη έχει ξεχωριστή αξία, καθώς διασώζει βιωμένες εμπειρίες, κοινωνικές συνθήκες και όψεις της καθημερινότητας που συχνά απουσιάζουν από τις επίσημες καταγραφές.
Μέσα από την προσωπική της αφήγηση γίνεται σαφές ότι η ιστορία των μεταλλείων της Μήλου δεν γράφτηκε μόνο από άνδρες εργάτες, αλλά και από γυναίκες που εργάστηκαν κάτω από δύσκολες συνθήκες, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στον τόπο και στη συλλογική μνήμη. Η περίπτωση της κας Ζαμπέτας Συγγελάκη, όπως αναδεικνύεται μέσα από αυτή την προφορική μαρτυρία, υπενθυμίζει τη σημασία της γυναικείας παρουσίας σε έναν εργασιακό χώρο που συχνά παραμένει αόρατος στη δημόσια αφήγηση. Πρόκειται για ιστορίες που δεν φωτίζουν μόνο το παρελθόν της εργασίας, αλλά αναδεικνύουν παράλληλα ζητήματα αξιοπρέπειας, αντοχής και κοινωνικής αναγνώρισης.
Έγκυρη ενημέρωση για την αξιακή αλυσίδα των raw materials