Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Auckland, William Sheard, έχει αναλάβει την αποστολή να καταλάβει πώς να εξάγει τον πλούτο των μετάλλων από τα ηλεκτρονικά απόβλητα. Yπολογίζεται ότι ανακυκλώσιμα υλικά ηλεκτρονικών ειδών αξίας 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων απορρίπτονται ετησίως. Σύμφωνα με τον Sheard, «Όσο περισσότερα μέταλλα μπορούμε να εξάγουμε από τα ηλεκτρονικά απόβλητα, τόσο λιγότερα νέα μεταλλευτικά έργα χρειάζονται».
«Εάν μπορείτε να ανακτήσετε μέταλλα από τα ηλεκτρονικά απόβλητα αντί να τα εξάγετε από το έδαφος, αυτό σημαίνει λιγότερη περιβαλλοντική ζημιά και μικρότερο κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία», σύμφωνα με τον Sheard.
Περισσότεροι από 50 εκατομμύρια τόνοι ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών αποβλήτων παράγονται παγκοσμίως κάθε χρόνο. Τα ηλεκτρονικά απόβλητα περιέχουν περισσότερα από 40 μέταλλα. Μερικά μέταλλα, όπως ο χρυσός, είναι πολύτιμα, ενώ άλλα, όπως το λίθιο και το κοβάλτιο, αντιμετωπίζουν ζητήματα επέαρκειας. Και μερικά, όπως ο υδράργυρος, είναι τοξικά για τον άνθρωπο και άλλα είδη.
Ως μεταπτυχιακός φοιτητής χημείας το 2021, ο Sheard άρχισε να διερευνά την πιθανότητα εξαγωγής σιδήρου από μια «σούπα» που περιέχει λεπτοαλεσμένα ηλεκτρονικά απόβλητα. Το 2023, το Centre for Climate, Biodiversity and Society του University of Auckland χορήγησε υποτροφία για την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής στον Sheard για να συνεχίσει την προσπάθεια του να εξάγει χρυσό, υδράργυρο, σίδηρο ή οτιδήποτε άλλο από τα απόβλητα.
Με στόχο να έχει πραγματικό αντίκτυπο, ο Sheard συμβουλεύτηκε οργανισμούς ανακύκλωσης ηλεκτρονικών αποβλήτων για να μάθει τα μυστικά των επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Σύντομα έγινε φανερό ότι οι εργαστηριακές διαδικασίες ανάκτησης μετάλλων, δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Τα μέταλλα συνδέονται εύκολα με τα πολυμερή θείου, επομένως η έρευνα του Sheard επικεντρώθηκε στη χρήση τους ως παράγοντα δέσμευσης των μετάλλων. «Το θείο είναι ένα εξαιρετικό υλικό, επειδή είναι ένα πετροχημικό απόβλητο που συσσωρεύεται», λέει.
Ο Sheard εξετάζει τους κρίκους που συγκρατούν τις πολυσουλφιδικές αλυσίδες, για να δει πώς αντιδρούν διαφορετικά μίγματα με διαφορετικά μέταλλα. «Το επόμενο βήμα είναι να βρούμε πώς να αφαιρέσουμε ξανά το μέταλλο, αφού έχει συνδεθεί με το πολυμερές θείου. Ιδανικά, θέλουμε να επαναχρησιμοποιήσουμε και το πολυσουλφίδιο».
Μεγαλώνοντας στην Αλμπέρτα του Καναδά, ο Sheard γνώριζε από μικρή ηλικία την περιβαλλοντική ζημία που προκαλείται από την παραγωγή πετρελαίου και άλλες βιομηχανίες. «Τα περισσότερα ηλεκτρονικά απόβλητα καταλήγουν σε χώρους υγειονομικής ταφής και τα μέταλλα εισέρχονται στο έδαφος και το νερό, με αποτέλεσμα να προκαλούμε περιβαλλοντική ζημιά και να μολύνουμε το πόσιμο νερό. Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να εξάγουμε τα πολύτιμα μέταλλα από τα ηλεκτρονικά απόβλητα και να δημιουργήσουμε μια πραγματική κυκλική οικονομία. Το όνειρο να δημιουργήσω κάτι που έχει αντίκτυπο στον τομέα της βιωσιμότητας είναι αυτό που με κρατάει στην ενασχόληση με τη χημεία», εξηγεί ο 29χρονος ερευνητής.
Με πληροφορίες από auckland.ac.nz
