Η Εμμανουέλα Μπουναρτζή, Μηχανικός Παραγωγής στη Fulgor S.A.–Hellenic Cables, αναγνωρίζει ότι ο κλάδος των ΟΠΥ σήμερα είναι πιο «ανοιχτός» από ποτέ για τις γυναίκες -έστω και αν ο σκοπός είναι ένα politically correct εταιρικό προφίλ, και οι γυναίκες τα καθαγιασμένα μέσα. Παρ’ όλα αυτά, οι δυσκολίες και η αμφισβήτηση παραμένουν μέσα στο παιχνίδι. Και, όπως τονίζει, το πιο δύσκολο δεν είναι να σε αμφισβητήσουν οι άλλοι, αλλά να μπεις εσύ στη διαδικασία να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου και να γεννηθεί εκείνη η φωνή που ψιθυρίζει: «μήπως δεν κάνω γι’ αυτό;».
Ε.: Πώς επιλέξατε να δραστηριοποιηθείτε στον κλάδο των ΟΠΥ; Υπήρχε κάποια στιγμή ή ευκαιρία που σας έκανε να πείτε «αυτός ο χώρος μου ταιριάζει»;
Εμμανουέλα Μπουναρτζή: Είναι αλήθεια πως ο κλάδος των Ορυκτών Πρώτων Υλών δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και έχει συγκεκριμένες προκλήσεις οι οποίες με μια πρώτη ματιά ενδεχομένως να μην τον κάνουν να φαίνεται και τόσο ελκυστικός. Ωστόσο αν κοιτάξει κανείς λίγο πιο κοντά, θα βρει στην πεμπτουσία του κόσμου μας τις ορυκτές πρώτες ύλες. Είναι ένας κλάδος διάχυτος παντού! Τα πάντα στον κόσμο που ζούμε σήμερα προέρχονται από κατεργασίες ορυκτών πρώτων υλών: το ποτήρι που πίνουμε νερό, το κινητό που μιλάμε, η βενζίνη που βάζουμε στο αμάξι μας, η άσφαλτος στον δρόμο που πατάμε, για να αναφέρω μόνο μερικά.
Οπότε ναι, σίγουρα κανείς δεν πρόκειται όταν ρωτήσει ένα 10χρονο κορίτσι τι θα ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει, να λάβει ως απάντηση μεταλλειολόγος μηχανικός, όμως οφείλω να πω πως νιώθω τυχερή που οι αποφάσεις μου με οδήγησαν να ακολουθήσω έναν κλάδο που δεν σου φωνάζει «είμαι εδώ» αλλά είναι «πανταχού παρών».
Όσο για την στιγμή που με έκανε να νιώσω πως αυτός ο χώρος μου ταιριάζει, θα έλεγα πως ήταν περισσότερο διάφορες στιγμές που συσσωρεύονταν: ένα μάθημα μεταλλουργίας που με γοήτευσε, η πρώτη μου μέρα στο εργοστάσιο, η αυτοπεποίθηση που ένιωσα κάτω από το κράνος και μέσα στα άρβυλα. Αλλά καμιά στιγμή δεν είναι αυθύπαρκτη. Στην πραγματικότητα πίσω από αυτές υπήρχε ένας άνθρωπος: μια καθηγήτρια, ένας προϊστάμενος, ένας συνάδελφος που κάπως άναβαν μια σπίθα.
Ε.: Πώς θα περιγράφατε την εργασιακή σας εμπειρία μέχρι σήμερα; Αν αντιμετωπίσατε κάποια πρόκληση σχετική με το φύλο ή στερεότυπα, πώς τα διαχειριστήκατε;
Εμμανουέλα Μπουναρτζή: Από την ημέρα που αποφοίτησα μέχρι και σήμερα εργάζομαι ως μηχανικός παραγωγής σε εργοστάσια, μετράω 10 χρόνια στην βιομηχανία. Είχα την τύχη να εργαστώ σε μεγάλες βιομηχανίες της Ελλάδας και του εξωτερικού γνωρίζοντας έτσι διαφορετικές εργοδοσίες και βιομηχανικές όσο και πολιτισμικές κουλτούρες. Φανταστείτε τώρα ένα νέο κορίτσι 23-24 ετών να εργάζεται σε μια βαριά βιομηχανία, να βγαίνει στην παραγωγή και να την βλέπουν σαν κοριτσάκι και όχι σαν μηχανικό. Αναμενόμενο; Ενδεχομένως…
Θέλει χρόνο να αλλάξει την εικόνα αυτή το κορίτσι. Θέλει σοβαρότητα, θέλει να ασχολείσαι, θέλει να αποκτήσεις ένα ανάστημα που μπορεί να μην είχες μέχρι τώρα, προκειμένου να κερδίσεις την εκτίμηση και τον σεβασμό. Έχω αντιμετωπίσει δυσκολίες -και ακόμα αντιμετωπίζω ενίοτε-. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή αντιμετώπισης, ωστόσο η ψυχραιμία είναι το νούμερο ένα. Να μην νιώσεις θιγμένη, αδικημένη, απογοητευμένη ή ακόμα χειρότερα θυμωμένη. Στο τέλος της ημέρας όλοι καλούμαστε να φέρουμε ένα αποτέλεσμα κι όταν αυτό έρθει, είναι αναμφισβήτητο και ακλόνητο.
Οπότε συνοψίζοντας, με ειλικρίνεια και καθόλου απογοήτευση θα πω πως σίγουρα υπάρχουν ακόμη στερεότυπα που σχετίζονται με το φύλλο και πως έχουμε ενδεχομένως δρόμο ακόμα μέχρι να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη ή των σεβασμό κάποιων όμως πιστεύω πως ο δρόμος έχει ανοίξει και μπορούμε να τον περπατήσουμε - με ένα ίσως βαριδάκι παραπάνω στους ώμους μας, αφού όπως είχε πει και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, «Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να αποτύχουν. Γιατί αν αποτύχουν θα πάρουν και τις επόμενες στον λαιμό τους».
Ε.: Πόσο «ανοιχτός» είναι σήμερα ο κλάδος για τις γυναίκες; Βλέπετε πραγματική βελτίωση; Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε «τώρα με εμπιστεύονται»;
Εμμανουέλα Μπουναρτζή: Δεν ξέρω αν θα ακουστώ υπερβολική, αλλά θεωρώ πως ο κλάδος σήμερα είναι πιο «ανοιχτός» από ποτέ. Ο αριθμός των γυναικών στην μηχανική έχει αυξηθεί κατά πολύ την τελευταία 20ετία και σίγουρα οι πιο σοβαρές βιομηχανίες έχουν προσπαθήσει να εντάξουν στο δυναμικό τους γυναίκες σε θέσεις ευθύνης. Ασφαλώς αποτελούμε ακόμα μειοψηφία αλλά τα πράγματα είναι εμφανώς καλύτερα από κάποτε, έστω και αν ο σκοπός είναι ένα politically correct εταιρικό προφίλ, κι εμείς -οι γυναίκες- τα καθαγιασμένα μέσα.
Γυρνώντας στο τελευταίο κομμάτι της ερώτησης, ναι, υπήρξαν φορές στην μέχρι τώρα πορεία μου όπου με εμπιστεύθηκαν, μου ανέθεσαν σημαντικά έργα, με προήγαγαν κι ένιωσα να ψηλώνω μέσα μου, όμως υπήρξαν και φορές που με παραγκώνισαν. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Το θέμα είναι όπως είπαμε και παραπάνω να μην απογοητευθείς. Επειδή το χειρότερο σημείο σε αυτήν την συνθήκη, δεν είναι το να σε αμφισβητήσουν, αλλά το να μπεις στην διαδικασία να αμφισβητήσεις εσύ τον εαυτό σου και να γεννήσεις μια φωνή μέσα στο κεφάλι σου που θα σου πει «μήπως δεν κάνω γι αυτό;»
Ε.: Work–life balance στον κλάδο: τι κάνει τη διαφορά; Τι βοηθά μια γυναίκα επαγγελματία να το πετύχει;
Εμμανουέλα Μπουναρτζή: Ζούμε σε μία κοινωνία η οποία ναι μεν προωθεί το «work-life balance» αλλά δεν έχει καταφέρει να αλλάξει ακόμα τις εταιρικές κουλτούρες ώστε να μπορεί να το υποστηρίξει πλήρως. Υπάρχει ακόμα στην νοοτροπία αρκετών ανθρώπων πως όσο πιο πολλές ώρες βρίσκομαι στην εργασία μου τόσο πιο καλός είμαι σε αυτήν, πράγμα το οποίο ασφαλώς δεν ισχύει. Οι παραγωγικές μας ώρες είναι πεπερασμένες. Μετά έχουμε φυσική παρουσία μεν, πολύ χαμηλή απόδοση δε. Είναι από την άλλη αναμενόμενο και λογικό πως στις βιομηχανίες και πόσο μάλιστα στα τμήματα παραγωγής, ένα αυστηρό ωράριο 09.00-17.00 δεν μπορεί να είναι πάντα εφικτό. Οι γραμμές παραγωγής είναι «ζωντανές».
Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα αυτό πρέπει να λυθεί και η παραγωγή να συνεχίσει να τρέχει. Είναι η φύση της δουλειάς τέτοια και το γνωρίζουμε. Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό που κάνω εγώ είναι ρωτήσω τον εαυτό μου «έχει προστιθέμενη αξία η παρουσία μου τώρα; Μπορώ να βοηθήσω αν μείνω παραπάνω ώρα ή ακόμη κι αν δεν μπορώ να βοηθήσω σήμερα, το να μείνω θα μου δείξει έναν τρόπο να μπορώ να βοηθήσω στο μέλλον;» Αν ναι τότε έχει νόημα να μείνω και δεν θα είναι απλά για να γράψω περισσότερες ώρες στην κάρτα εργασίας μου «ως καλή εργαζόμενη».
Προσωπική μου γνώμη είναι πως μία ζωή που περιέχει μόνο εργασία και επιβίωση (ύπνο και σίτιση δηλαδή) δεν «τσουλάει» πολύ εύκολα, όσο κι αν αγαπάμε την δουλειά μας. Θέλει λίγη ποικιλία. Μια βόλτα με δυο φίλους, το διάβασμα ενός βιβλίου, μια δραστηριότητα, ένα χόμπι. Εγώ κάνω χορό για παράδειγμα και πραγματικά γεμίζει τις μπαταρίες μου. Όλοι έχουμε κάτι που να μας αρέσει και το εγκαταλείψαμε κάπου στην διαδρομή γιατί «δεν προλαβαίναμε».
Σύντομο βιογραφικό
Η Εμμανουέλα Μπουναρτζή είναι Μεταλλειολόγος–Μεταλλουργός Μηχανικός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (2015). Από το 2022 κατέχει τη θέση της Μηχανικού Παραγωγής στη Fulgor S.A. – Hellenic Cables, έχοντας προηγουμένως αποκτήσει εμπειρία σε έργα βαριάς βιομηχανίας στις εταιρείες DOMUS S.A., Aurubis Netherlands, Aluminium of Greece και Mytilineos S.A.
Διαθέτει ισχυρές δεξιότητες στη διαχείριση έργων, στην επίλυση τεχνικών προκλήσεων και στη συνεργασία σε απαιτητικά βιομηχανικά περιβάλλοντα, με πολυετή ενεργή συμμετοχή σε διαδικασίες παραγωγής και στη βελτιστοποίηση λειτουργιών.
Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή ή αναδημοσίευση, μερική ή ολική, του εν λόγω περιεχομένου. Το RAWMATHUB.GR διατηρεί το αποκλειστικό δικαίωμα δημοσίευσης και παροχής αδειών αναδημοσίευσης κατόπιν έγγραφης άδειας, επιφυλασσόμενο για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματος του. Εφόσον επιθυμείτε να χρησιμοποιήσετε το περιεχόμενο, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο
